Overweging 10 mei 2026 voor het radioprogramma Veur de preek van RTV Drenthe
Werken in de tuin
Wekelijks werken vrijwilligers in de kerk- en pastorietuin van de H. Pauluskerk, Emmen. Een mooie taakverdeling binnen onze parochie. Zelf heb ik geen groene vingers, tuinieren is voor mij geen ontspanning. Ik vermoed dat de parochie beter af is met mijn arbeid in de wijngaard van de Heer dan in de pastorietuin.
In de achtertuin staan hortensia’s Annabel, in de volksmond Schapenkoppen. Die worden elk seizoen teruggesnoeid. Menig jaar deed ik dat zelf, mijn bijdrage aan en mijn dankjewel aan de goede zorgen van de tuinploeg.
Vermoeidheid en pijn voelen
In mijn handen heb ik niet veel kracht, het snoeiwerk gaat daarom samen met vermoeidheid en pijn. Snoeiend en de takken versnipperend voel ik ook de vermoeidheid en de pijn van de wereld.
Machteloos, krachteloos vermoeid en pijn door de haat, het grove geweld en de moorden die wereldwijd plaatsvinden. Die vernietiging is agressief: te veel en te snel. Hoe kun je die pijn verdragen zonder zelf te verdorren?
Jonge bladeren, nieuw leven!
Met Pasen richtte ik mijn aandacht op de gesnoeide hortensia’s. Ik zag dat die weer bladeren kregen. De dag daarvoor was er niks te zien en nu talloze, wonderbaarlijke knopen. Knopen zijn punten op een plantenstengel waar bladeren of takjes ontspruiten. De knoop ondersteunt de structuur en het biologische leven van de plant, het is ook de plek van genezing.
Ik kijk naar de gekortwiekte struiken en al die kleine knopen. Ik kan er zoveel afknippen als ik wil maar zolang er een knoop is, zal nieuw leven ontspruiten.
Menselijk leven zonder periodiek snoeiwerk, wordt vaak dor hout.
Snoeiwerk in ons menselijk leven
Soms is dat snoeiwerk het gevolg van bezinning: wat houdt Jezus mij voor versus wat houdt onze cultuur en tijdsgeest mij voor? Soms is het snoeiwerk tegen wil en dank: door ziekte, het leed dat mensen wordt aangedaan, het verlies van dierbaren, enzovoorts.
Ik denk terug aan de mensen en plaatsen die mij vasthouden en voeden, mij terugbrengen naar heelheid. Zij zijn de knooppunten op mijn stam.
Hoe kunnen we een knooppunt zijn voor anderen? Hoe kunnen we hoop koesteren in deze hartverscheurende wereldtijd? Hoe zijn wij - u en ik - het knooppunt van Jezus?
Waar ontspruit God in ons?
Vanuit mijn christelijke perspectief kun je zeggen dat we allemaal knooppunten van Jezus zijn, plekken waar nieuw leven kan ontluiken. Denk aan het beeld van de wijnrank en de ranken.
Ben ik een knooppunt van Jezus? Van Zijn bewustzijn, Zijn leven en Zijn houding? Zijn u en ik niet Christus-gelijk als we werken aan genezing en herstel? Ik vermoed dat wanneer we met compassie scheppend handelen, we een plek zijn waar God kan doorbreken en groeien. U en ik als een knooppunt van Christus-leven.
De aarde, ons land en de elkaar hatende mensheid kan wel meer liefde en leven gebruiken. Het ziet er nu beangstigend uit. Dat wij ons verbinden met de plekken van leven om ons heen. Mogen wij eraan denken om ons te verbinden met het goddelijke leven in ons.
Mogen wij een voedende aanwezigheid zijn voor onze naasten. Die kring van naasten is in Gods ogen groter dan het kringetje dat wij sowieso al liefhebben. Mogen wij een knooppunt zijn van Gods geliefde gemeenschap, het Koninkrijk van God, dat al in ons midden is.